WEBVTT 01:34.440 --> 01:38.360 ‫تو خونه دارم مثل دیوونه‌ها می‌گردم، ‫شبا نمی‌تونم بخوابم 01:40.560 --> 01:43.440 ‫امروز یه خبر باحال شنیدم 01:45.280 --> 01:51.160 ‫مدیر فستیوال عکاسی آرل، ‫فضایی برای نمایش آثارم در اختیارم گذاشته 01:53.440 --> 01:58.280 ‫پنجاه سالِ تمام، ‫منتظر چنین فرصتی بودم 02:00.000 --> 02:05.120 ‫این همه مدت فکر می‌کردم عکاسم، ‫ولی کسی اهمیت نمی‌داد 02:12.160 --> 02:16.480 ‫حالا باید عکسایی انتخاب کنم که ‫نشون بدن من کی هستم 02:27.880 --> 02:30.000 ‫ولی چی می‌تونم به دنیا نشون بدم؟ 02:32.400 --> 02:33.800 ‫من کی‌ام؟ 03:28.520 --> 03:33.320 ‫دارم کنار رود ولتاوا قدم می‌زنم و ‫به هدفام تو زندگی فکر می‌کنم 03:40.320 --> 03:45.200 ‫شونزده سالمه و دارم یاد می‌گیرم عکس بگیرم ‫می‌خوام عکاس بشم 03:50.400 --> 03:53.600 ‫ولی در واقعیت، ‫می‌ترسم به آدم‌ها نزدیک بشم 03:54.680 --> 03:56.200 ‫خیلی خجالتی‌ام 04:21.840 --> 04:27.360 ‫حس می‌کنم می‌تونم تو زندگیم به خیلی چیزا برسم ‫ولی می‌ترسم خرابش کنم 04:51.000 --> 04:54.120 ‫وسط تابستون، ‫تانک‌های روسی اومدن 04:54.120 --> 04:56.360 ‫کنار رودخونه هستن، ‫همه جا هستن 04:57.480 --> 05:00.480 ‫از آینده خیلی می‌ترسم 05:07.440 --> 05:10.200 ‫دلم می‌خواد ناپدید بشم، 05:10.200 --> 05:14.640 ‫سیم‌های خاردار، ‫مرزهای جدید چکسلواکی اشغالی رو ترسیم کردن 05:14.640 --> 05:16.360 ‫و هیچ‌کس نمی‌تونه بره جایی 05:23.960 --> 05:26.720 ‫آدمای با استعداد دارن مهاجرت می‌کنن، 05:27.000 --> 05:30.480 ‫و افراد وابسته به حکومت، ‫جای اونها رو می‌گیرن 05:38.240 --> 05:42.760 ‫از صبح تا شب، ‫دور و برمون پر از تبلیغات سیاسی شده 05:46.440 --> 05:50.520 ‫زنده باد اتحاد جماهیر شوروی ‫و حزب کمونیستش 05:54.040 --> 05:57.360 ‫دیگه هیچ امیدی به آینده ندارم 05:57.360 --> 05:59.480 ‫الگوهای ما 06:27.640 --> 06:32.520 ‫بعدازظهر یه نامه اومد ‫منو دانشگاه قبول نکردن 06:33.720 --> 06:36.640 ‫من از یه خانواده سیاسی غیرقابل اعتمادام 06:45.200 --> 06:50.120 ‫اگه یه جوری نشون بدم که ‫طرفدار نظام سوسیالیستی‌ام، 06:50.640 --> 06:52.520 ‫می‌تونم دوباره درخواست بدم 06:54.240 --> 06:56.680 ‫ولی فعلا درها بسته‌س 07:02.440 --> 07:04.440 ‫دارم مامانمو سر کار نگاه می‌کنم 07:05.120 --> 07:09.880 ‫اونم نقاش دانشگاهیه ‫ولی فقط بابام اجازه فعالیت هنری داره 07:10.680 --> 07:12.800 ‫مادرم مسئولیت تأمین خانواده رو ‫بر عهده داره 07:17.120 --> 07:20.640 ‫مامانم میگه ‫الان دوره زمونۀ هنر نیست، 07:21.520 --> 07:24.240 ‫میگه ‫تو برای این کار، جراتشو نداری 07:29.920 --> 07:32.400 ‫ولی من می‌خوام عکاس بشم 07:33.160 --> 07:37.320 ‫چرا نمی‌تونم زندگی‌مو ‫اونجوری که می‌خوام، زندگی کنم؟ 07:50.320 --> 07:54.640 ‫فکر کردم یه هویت سیاسی درست کنم ‫که انگار از طبقه کارگرم، 07:54.640 --> 07:57.880 ‫شاید اینجوری بتونم ‫دانشگاه قبول شم 08:02.680 --> 08:05.680 ‫یه کارگر میخوان؟ ‫کارگرشون میشم 08:29.280 --> 08:33.960 ‫کارخونه چاپ، کثیف و شلوغه و ترسناکه، ‫کارش سخته 08:35.320 --> 08:38.480 ‫مجله‌ی آهو رو ‫از دستگاه چاپ جا به جا می‌کنم، 08:38.480 --> 08:41.000 ‫هوا پر از جوهر و بنزینه 08:44.000 --> 08:46.080 ‫دستام زبر شدن 08:57.760 --> 09:00.880 ‫همه با کنجکاوی و تحقیر ‫نگاهم می‌کنن 09:01.400 --> 09:04.880 ‫چون دبیرستانمو تموم کردم و ‫حضور یکی مثل من، اینجا، عادی نیست 09:11.960 --> 09:16.160 ‫ولی وقتی نوشیدنی می‌خورم ‫و سر پا می‌مونم، 09:16.480 --> 09:20.640 ‫قبولم می‌کنن ‫و من عاشق این جا شدم 09:26.200 --> 09:31.040 ‫اینجا بالاخره آدمای واقعی رو پیدا کردم که ‫زندگی رو لمس کردن 09:36.000 --> 09:39.920 ‫وقتی اینجا عکس می‌گیرم ‫خجالتی نیستم 09:55.000 --> 09:58.360 ‫با جیرینا، شیفت کار می‌کنم ‫خیلی جذابه 09:58.800 --> 10:01.400 ‫زیباست، ‫مرموزه، 10:01.400 --> 10:04.440 ‫اون بازیهای زنونه‌ای که ‫ذهن مردا رو مشغول می‌کنه رو 10:04.440 --> 10:07.080 ‫خیلی خوب بلده 10:13.840 --> 10:17.040 ‫زمان می‌گذره و ‫می‌ریم شیفت شب بعدی 10:37.440 --> 10:41.560 ‫اون شب بالاخره تونستم ریچی، ‫مکانیک مرموزی رو که 10:41.560 --> 10:43.800 ‫خیلی دوسش داشتم رو ‫بببینم 10:49.560 --> 10:52.880 ‫با صدای چرخ‌های چاپ و لرزش دستگاه، ‫‎بازی می‌کنیم 10:57.640 --> 11:00.680 ‫برای یه مدت طولانی، ‫دستگاه چاپ دیگه مجله آهو بیرون نداد، 11:01.080 --> 11:04.040 ‫چون کار به خاطر ‌بازیِ ما ‫به تاخیر افتاده 11:44.720 --> 11:45.800 ‫پدر 11:46.200 --> 11:49.480 ‫هر روز صبح ‫پنج بار عطسه می‌کنه 11:49.480 --> 11:51.120 ‫ازش بدم میاد 11:51.400 --> 11:54.800 ‫وقتی خونه‌ست ‫ازش دوری می‌کنم 12:17.040 --> 12:20.400 ‫دارم میرم پیش استر کرومباخووا، ‫دوست مامانم 12:27.040 --> 12:28.880 ‫استر ‫الگوی منه، 12:28.880 --> 12:33.200 ‫تو همه فیلم‌های مشهور ‫موج نوی چکسلواکی کار کرده 12:34.840 --> 12:37.200 ‫اون عادت داره همه چی رو متفاوت ببینه 12:45.920 --> 12:48.760 ‫عاشق عکسای کارخونه‌ست 12:49.280 --> 12:51.920 ‫میگه ‫این خودِ زندگیه 13:02.520 --> 13:05.720 ‫همه دوست داشتن عکسامو ببینن 13:06.120 --> 13:08.160 ‫وقتی عکسا پخش شد، 13:08.160 --> 13:11.440 ‫به دست کمیته حزب کمونیستِ کارخونه رسید 13:12.720 --> 13:15.480 ‫درجا بهم گفتن حق عکاسی ندارم 13:15.480 --> 13:19.120 ‫و گفتن این توهین به ‫کارگرهای سوسیالیسته 13:20.600 --> 13:23.640 ‫دیگه نتونستم برم کارخونه 13:39.200 --> 13:42.560 ‫واسه دومین بار ‫دانشگاه قبولم نکردم 13:43.080 --> 13:46.040 ‫فکر کنم هنوز شبیه ‫آدمای طبقه کارگر نیستم 14:09.160 --> 14:11.640 ‫من و جیرینا تو کافه ‫نوشیدنی میخوردیم 14:12.840 --> 14:15.400 ‫با جارا، کافه من، ‫حرف می‌زنیم 14:34.320 --> 14:36.640 ‫آخرش تنها میمونم 14:38.120 --> 14:40.800 ‫روی میزای کثیف خوابیدم 14:40.840 --> 14:43.040 ‫و تا صبح بودم 15:07.080 --> 15:10.320 ‫باردارم و باباش مارو ترک کرده 15:10.920 --> 15:13.440 ‫باید اینو به کمیته پزشکی بگم 15:15.960 --> 15:20.040 ‫بهم گفتن ‫اجازه نمی‌دیم، چون پشیمون میشی 15:20.680 --> 15:24.320 ‫گفتم ‫نمی‌تونم بچه‌ای بدون بابا داشته باشم 15:25.320 --> 15:27.800 ‫بالاخره قبول کردن سقط کنم 15:36.800 --> 15:40.520 ‫الان اینجا دراز کشیدم و ‫بعد از عمل داغونم 15:43.520 --> 15:46.320 ‫از همه چی فاصله گرفتم 15:46.960 --> 15:49.320 ‫اصلا اعتماد به نفس ندارم 15:51.280 --> 15:54.160 ‫انگار بدنم مال خودم نیست 15:57.680 --> 16:00.560 ‫بی‌ارزش شدم 16:11.320 --> 16:13.880 ‫مامانم گفت ‫افسرده شدی 16:14.400 --> 16:18.040 ‫و من اولین قرص ضد افسردگی رو ‫از روانپزشک گرفتم 16:40.120 --> 16:43.120 ‫بعد از خوردن دارو، ‫مثل دیوونه‌ها شدم 16:43.120 --> 16:46.040 ‫نمی‌خوابم، نمی‌نوشم، ‫فقط عکس میگیرم 16:54.840 --> 16:58.560 ‫یه پوستر تبلیغاتی برای ‫جشن رقص روما دیدم، 16:58.560 --> 17:00.880 ‫دوربینمو برداشتم و راه افتادم 18:02.280 --> 18:05.800 ‫شیفته سبک زندگی اونا شدم، ‫انگار که تو لحظه زندگی می‌کنن 18:06.160 --> 18:08.560 ‫انگار فردایی وجود نداره 18:12.200 --> 18:17.040 ‫اونا همزاد روح من هستن ‫طردشدگان در کشور خودشون 18:48.240 --> 18:52.920 ‫بیست و چهار سالمه و بالاخره پذیرفته شدم تا ‫بخونم FAMU عکاسی رو در 18:53.040 --> 18:54.640 ‫خیلی خوشحالم 19:00.960 --> 19:04.360 ‫تو مدرسه میگن ‫چرا از این عکس می‌گیری، 19:04.360 --> 19:08.280 ‫کودلکا از کولی‌ها عکس می‌گیره ‫و هیچکس بهتر از اون نیست 19:10.320 --> 19:13.480 ‫من تو این محیط نخبه‌گرا ‫احساس راحتی نمی‌کنم 19:14.080 --> 19:18.040 ‫پس همچنان به شب‌گردی ‫و دیدار با دوستای قدیمیم ادامه میدم 19:27.320 --> 19:29.840 ‫یک شب اتفاقی به فرانتا برخوردم 19:39.600 --> 19:42.560 ‫آدم جالبیه، ‫رفاقت باهاش عالیه 20:06.880 --> 20:09.640 ‫حین قدم زدن، ‫نقل قولی از نیچه برام میگه، 20:09.640 --> 20:12.600 ‫اون خودآموزه، ‫یه کارگر ایستگاه قطاره 20:31.640 --> 20:34.000 ‫فهمیدم که دوباره باردارم 20:39.720 --> 20:43.560 ‫عصبانی می‌شم، روی فرانتیا نوشیدنی می‌ریزم، ‫سمتش یه چیزهایی رو پرت می‌کنم 20:45.320 --> 20:47.640 ‫اون از من مطمئنه، ‫منو می‌خواد 20:49.040 --> 20:51.880 ‫اما من ازش متنفرم ‫نمی‌خوام اونو ببینم 21:05.960 --> 21:07.800 ‫به هیچ‌وجه نمی‌خوام بچه‌دار شم 21:09.120 --> 21:11.680 ‫نمی‌تونم ‫این‌کاره نیستم 21:23.320 --> 21:25.880 ‫نمی‌تونم دوباره ‫به کمیته پزشکی مراجعه کنم 21:26.840 --> 21:34.640 ‫از طریق دوستام با یه پرستار تماس می‌گیرم ‫که در خونه‌اش سقط جنین انجام میده 21:37.440 --> 21:41.600 ‫اما هیچ اتفاقی نمی‌افته ‫به من توصیه می‌کنه که پیاده‌روی کنم 21:57.240 --> 22:00.880 ‫کنار رودخونه قدم می‌زنم ‫یهو احساس سرگیجه می‌کنم 22:22.600 --> 22:25.200 ‫دکترها به من دستور میدن که ‫تو رختخواب دراز بکشم 22:25.200 --> 22:27.120 ‫اونا سعی می‌کنن جنین رو نجات بدن 22:41.760 --> 22:44.320 ‫مخفیانه تو حموم ‫حرکات اسکات می‌زنم 22:51.320 --> 22:56.400 ‫تماشای بطری‌های نمونه ‫روی طاقچه پنجره، برام دردناکه 23:03.400 --> 23:07.200 ‫بالاخره شروع به خونریزی می‌کنم ‫و بعد چیزی یادم نمی‌آید 23:34.880 --> 23:37.800 ‫وقتی بیدار می‌شم، ‫عمل تموم شد 23:38.680 --> 23:41.840 ‫گفتن خوش شانس بودم ‫که زنده موندم 23:56.400 --> 23:58.560 ‫یه هفته است که تو خانه دراز کشیده‌‌م 23:59.360 --> 24:00.840 ‫اینجا گیر کرده‌‌م 24:03.960 --> 24:07.680 ‫خودخوری، گریه، ‫شکست تحصیلی 24:08.200 --> 24:10.480 ‫دارم پرخوری می‌کنم و چاق می‌شم 24:17.600 --> 24:19.920 ‫پدرم دوباره سرم داد می‌زنه 24:20.400 --> 24:23.520 ‫تنبل نباش ‫هیچی مفت و مجانی نیست، دختر 24:24.640 --> 24:28.080 ‫هیچی نمی‌گم، ‫اجازه میدم تحریکِ عصبیم کنه 24:35.160 --> 24:39.280 ‫از مامانم پول می‌خوام، ‫ولی خودش هم نداره 24:40.320 --> 24:42.800 ‫مفت‌خورم ‫غیرقابل تحمله 24:47.240 --> 24:48.800 ‫باید کاری کنم 24:53.920 --> 24:54.880 ‫فرانتا 25:02.560 --> 25:05.360 ‫می‌نوشیم، ‫همه چی فراموش می‌شه 25:17.800 --> 25:21.680 ‫تو سرخوشی بهش گفتم: ‫هیچوقت از شر تو خلاص نمیشم، 25:21.680 --> 25:23.560 ‫میگه: ‫پس باهام ازدواج کن 25:28.000 --> 25:30.160 ‫عروسی ‫یک ماه دیگه‌ست 25:46.760 --> 25:49.480 ‫داریم یاد می‌گیریم با هم زندگی کنیم، 25:50.160 --> 25:53.120 ‫ولی شرایط سخته 25:54.600 --> 25:57.520 ‫فرانتا نمی‌خواد از خونه مامانش بره، 25:57.800 --> 25:59.680 ‫ولی من نمی‌خوام با مادرش زندگی کنم 25:59.880 --> 26:03.800 ‫دلخور شدم ‫ازدواج کردم که سر و سامون بگیرم، 26:04.840 --> 26:08.280 ‫شوهرمه باید پشت من باشه 26:30.120 --> 26:32.800 ‫با فرانتا دعوای وحشتناکی کردیم 26:33.320 --> 26:36.800 ‫نوشیدنی رو مستقیماً از بطری سر کشیدم و ‫رفتم پیاده ‌روی 26:38.440 --> 26:41.520 ‫فرانتا هیچ هدفی تو زندگی نداره 26:42.960 --> 26:47.000 ‫اون اصلاً هیچ کمکی برای رسیدن به ‫چیزایی که می‌خوام نکرده 27:03.280 --> 27:05.040 ‫انگار تو یه دایره گیر کرد‌م 27:05.960 --> 27:09.000 ‫یه شب که خوابم نمی‌برد، ‫اتفاقی به مارتا برخوردم 27:11.120 --> 27:13.960 ‫اون موفق شد تو ژاپن ازدواج کنه 27:15.200 --> 27:17.520 ‫به زودی اون یه دعوت‌نامه ‫برای من می‌فرسته 27:17.520 --> 27:20.160 ‫و امیدوارم مقامات اجازه خروج من رو بدن 27:22.080 --> 27:25.880 ‫فکر بیرون رفتن از اینجا ‫منو هیجان‌زده می‌کنه 27:41.120 --> 27:42.800 ‫برو بیرون، جادوگر 27:42.800 --> 27:45.480 ‫فکر می‌کنی کی هستی؟ ‫تو هیچی نیستی 27:46.600 --> 27:52.400 ‫این‌ها آخرین حرفهای شوهرمه، ‫بعد از اینکه بهش گفتم میرم ژاپن 28:03.280 --> 28:07.560 ‫امروز نه زنگ زده و نه عذرخواهی کرده ‫پس وضعیت، روشنه 28:37.560 --> 28:41.400 ‫واسه اولین بار ‫از قفس کمونیستی بیرون اومدم 28:49.080 --> 28:50.520 ‫دریا 28:51.240 --> 28:53.840 ‫بوی اون بی‌نظیره 29:23.600 --> 29:28.880 ‫چراغ‌های چشمک‌زن، جیرینگ‌جیرینگ، ‫بوق، تبلیغات پر سر و صدا 29:30.040 --> 29:30.960 ‫توکیو 29:54.880 --> 29:57.040 ‫چرا قطار اینقدر شلوغه؟ 29:58.160 --> 30:00.520 ‫چرا ژاپنی‌ها اینقدر زیادن؟ 30:18.320 --> 30:23.520 ‫میرم خونه مارتا، ‫اما معلوم میشه دیوونه شده 30:24.400 --> 30:29.560 ‫به خاطر افسردگی بعد از زایمان، ‫تو چند روز آینده میره یه آسایشگاه روانی 30:41.120 --> 30:43.640 ‫چیزی که باهم توافق کرده بودیم ‫دیگه اعتباری نداره 30:46.280 --> 30:49.040 ‫رها شده و داغونم 31:00.440 --> 31:03.440 ‫دارم دست به دست ‫می‌گردم بین دوستای مارتا 31:06.320 --> 31:08.680 ‫از آپارتمان به آپارتمان ‫سرگردونم 31:24.960 --> 31:27.880 ‫ساعت 9 شده، ناراحتم 31:36.280 --> 31:41.200 ‫با این حسی که امروز دارم، ‫اگه تو پراگ بودم، میرفتم یه کافه 31:42.880 --> 31:44.680 ‫خوبه که اینجا مشروب نمی‌خورم 31:44.840 --> 31:47.960 ‫اما این مبارزه احساسی ‫برای مدتی منو اذیت می‌کنه 31:51.600 --> 31:54.960 ‫تصور می‌کنم که ‫اینجا برای همیشه بمونم 32:20.360 --> 32:24.880 ‫شب‌ها، خواب‌هایی درباره پراگ، ‫درباره دوستام می‌بینم 32:30.920 --> 32:34.200 ‫این رو به زدنا، ‫که پیش اون موندم، میگم 32:35.000 --> 32:39.280 ‫اون تونسته بود از چکسلواکی خارج بشه ‫و حالا خیلی خوشحاله 32:42.720 --> 32:45.960 ‫اون منو به شوهرش ‫کاتسوکی، 32:45.960 --> 32:49.560 ‫یکی از هم‌مالکان یه برند معروف ژاپنی ‫معرفی می‌کنه 32:51.920 --> 32:55.600 ‫میخواد عکس‌های منو ببینه، ‫اما من هیچکدوم رو نیاوردم 32:56.480 --> 32:59.600 ‫اگه چیزی خلق کنم، ‫خوشحال میشه که نگاه کنه 33:47.040 --> 33:49.000 ‫پیاده‌روی‌های زیادم تو ‫توکیو 33:50.080 --> 33:52.760 ‫باعث شده چندین جفت کفش ‫از دست بدم 33:57.120 --> 34:00.760 ‫بدترین چیز اینه که ‫مجوز سفر من داره تموم میشه، 34:00.760 --> 34:03.440 ‫اما میخوام تا جایی که ممکنه ‫اینجا بمونم 34:58.760 --> 35:02.240 ‫امروز، بالاخره چندتا از عکس‌هایی که ‫اینجا گرفتم رو ظاهر کردم 35:03.800 --> 35:05.920 ‫کاتسوکی ذوق‌زده شد 35:06.680 --> 35:10.480 ‫این عکس‌ها علاقه اون رو برانگیخت ‫و از این لحظه به بعد، 35:10.480 --> 35:12.920 ‫به شکلی باورنکردنی ‫حواسش به منه 35:13.480 --> 35:16.600 ‫بهم میگه که ‫هیچوقت عکاسی رو کنار نذارم 35:51.880 --> 35:55.360 ‫خیلی چیزهای اینجا ‫برام الهام‌بخش زندگی شدن 35:57.920 --> 36:02.760 ‫زیبایی خالص، ‫رنگ‌های زیادی تو زندگی پیدا کردم 36:04.880 --> 36:08.920 ‫قطعا دوباره کاتسوکی رو می‌بینم ‫اون به من باور داره 36:15.560 --> 36:18.040 ‫بعد از دو ماه، ‫دارم برمی‌گردم خونه 36:43.520 --> 36:46.120 ‫داریم ویترین رو مرتب می‌کنیم 36:50.760 --> 36:53.800 ‫پاسپورتم رو به خاطر اقامت بیش از حد مجاز ‫در خارج از کشور 36:53.800 --> 36:55.520 ‫ضبط کردن 36:55.760 --> 36:57.800 ‫سفر تمومه 37:30.720 --> 37:32.840 ‫تو آپارتمان استر می‌مونم 37:32.960 --> 37:37.560 ‫وقتی اون سر یه فیلم‌برداریه، ‫از هشت تا گربه‌ی اون مراقبت می‌کنم 37:45.680 --> 37:48.560 ‫باید برای کاری که می‌خوام انجام بدم ‫برنامه‌ریزی کنم 37:56.160 --> 38:02.280 ‫مامان میترسه که من به عادت‌های قدیمیم ‫با آدمایی که خارج از سطح اجتماعیم هستن برگردم 38:07.240 --> 38:11.280 ‫اما دامنه آدمایی که باهاشون درگیرم ‫همیشه متنوع خواهد بود؛ 38:11.480 --> 38:14.520 ‫این برای من و کارم ‫حیاتیه 38:21.800 --> 38:25.840 ‫عکس‌هام از توکیو رو ‫به مسئول نمایشگاه، آنا فارووا نشون میدم 38:26.680 --> 38:31.280 ‫به عنوان یه مخالف سیاسی، اون کارشو از دست داد ‫و اکثر مردم ازش دوری می‌کنن 38:36.240 --> 38:38.760 ‫عکس‌های سفر بدردنخور هستن 38:40.440 --> 38:43.480 ‫چرا وقتی سفر ممنوعه، ‫عکس بگیری؟ 38:43.480 --> 38:47.640 ‫به‌خصوص وقتی اینجا تو چکسلواکی ‫سوژه‌های زیادی هست؟ 38:50.320 --> 38:54.480 ‫عکس‌العمل اون منو سورپرایز می‌کنه ‫ناامیدم 39:09.000 --> 39:11.160 ‫یه ماشین بیرون منتظره 39:11.160 --> 39:13.200 ‫دو نفر در رو برام باز می‌کنن 39:14.760 --> 39:17.240 ‫در مورد خانم فارووا چی میدونی؟ 39:19.200 --> 39:23.880 ‫باهاش درباره عکس‌ها مشورت می‌کنم، ‫اینجا هیچ متخصص بهتری وجود نداره 39:26.200 --> 39:29.200 ‫پلیس مخفی ‫منو تشویق می‌کنه که همکاری کنم 39:29.560 --> 39:31.720 ‫اما من شدیداً مقاومت می‌کنم 39:36.600 --> 39:39.840 ‫از این لحظه به بعد، احساس می‌کنم که ‫اون‌ها رو همه جا می‌بینم 39:54.560 --> 39:56.760 ‫خوشبختانه، ‫جایی برای مخفی شدن دارم 39:58.040 --> 40:00.920 ‫فرانتیا با چندتا از دوستاش ‫منتظر منن تو کافه 40:01.640 --> 40:04.000 ‫اونا می‌خوان جشن بگیرن که برگشتم 40:25.600 --> 40:27.880 ‫یه خماریِ وحشتناکی دارم 40:35.120 --> 40:37.520 ‫با فرانتیا از کافه برگشتم 40:38.480 --> 40:41.160 ‫فکر می‌کردم می‌تونیم با هم خوب باشیم، 40:41.560 --> 40:44.080 ‫خوشبختانه، ‫اون توهم از بین رفت 40:45.360 --> 40:48.840 ‫اما پیشنهاد طلاق من رو جدی نمی‌گیره 40:59.920 --> 41:03.640 ‫اگه الان باردار بودم که دیگه ‫تهِ خوشبختی بود 41:10.520 --> 41:13.880 ‫فکر کنم هیچوقت نمی‌خوام بچه‌دار شم 41:15.160 --> 41:18.720 ‫نمی‌خوام همون راهی رو برم که ‫مامانم و مادربزرگم رفتن 41:23.880 --> 41:29.600 ‫حتی امروز، حس می‌کنم اونا سرخورده هستن، ‫چیزی رو که دوست دارن، 41:29.600 --> 41:32.120 ‫چیزی که مهمه رو ‫به خاطر بچه‌ها از دست میدن 41:39.640 --> 41:43.120 ‫چرا زندگی یه زن باید با نقش ‫مادر بودن تعریف بشه؟ 41:44.440 --> 41:47.320 ‫چرا نمی‌تونم بر اساس شرایط خودم زندگی کنم؟ 41:55.840 --> 41:58.000 ‫باید این چرخه رو بشکنم 42:20.600 --> 42:23.480 ‫به‌طور غیرمنتظره‌ای، ‫کاتسوکی سر و کله‌ش تو پراگ پیدا شد 42:23.480 --> 42:24.920 ‫خیلی خوشحالم 42:26.200 --> 42:30.120 ‫بهش شهر رو نشون میدم ‫و اون کاملاً مجذوب شده 42:42.640 --> 42:46.960 ‫اون به همه چیز علاقه‌منده، ‫نقاشی‌های بابام، عکس‌های من 42:49.360 --> 42:52.520 ‫بابام نمی‌فهمه که چرا اون، ‫عکس‌های منو دوست داره؟ 42:53.000 --> 42:56.240 ‫کاتسو بهش توضیح میده که ‫تو عکس‌های من، واقعیت رو می‌بینه 42:56.240 --> 42:58.800 ‫به لطف اون، ‫احساس اعتماد به نفس بیشتری می‌کنم 42:59.880 --> 43:03.680 ‫اون به من میگه که ‫درهای خونه‌اش همیشه به روم بازه 43:36.920 --> 43:40.800 ‫یه پیشنهاد برای تدریس زبون چکی ‫به کارگرهای ویتنامی رو قبول کردم 43:41.960 --> 43:46.520 ‫چون سفر غیرممکنه، ‫من اینجا برای خودم یه کشور خارجی پیدا کردم 43:46.520 --> 43:49.120 ‫این یه نوع مهاجرت داخلی است 43:58.960 --> 44:01.520 ‫ویتنامی‌ها اومدن، ‫مخشون تحت تأثیر تبلیغاتیه که میگه 44:01.520 --> 44:04.800 ‫ما به کمک اونها ‫تو کارخونه‌هامون نیاز داریم 44:05.840 --> 44:11.440 ‫اما واقعیت اینه که چک‌ها هیچ جوری اینا رو نمی‌خوان، ‫اینجا جایی واسه رنگین‌پوستا نیست 44:15.120 --> 44:17.960 ‫ازشون عکس می‌گیرم تا بتونن ‫عکس‌هایی برای خونه بفرستن، 44:17.960 --> 44:20.880 ‫وانمود کنن که اینجا خوش می‌گذرونن 44:26.000 --> 44:31.000 ‫لبخند می‌زنن، قشنگ لباس پوشیدن، ‫با ماشین‌هایی که مال خودشون نیست 44:54.000 --> 44:57.640 ‫بین معلم‌ها، کسی که بیشترین ‫دوستی رو باهاش دارم، زدنک‌ست 45:01.280 --> 45:03.640 ‫با هم تو خوابگاه می‌مونیم 45:10.520 --> 45:13.240 ‫زدنک اعتراف می‌کنه که ‫مجردی رو دوست داره 45:14.360 --> 45:17.800 ‫اون در موردش جایی صحبت نمی‌کنه ‫چون بقیه انتظار ندارن آدمایی مثل اون 45:17.800 --> 45:21.040 ‫تو چکسلواکی وجود داشته باشن 45:32.920 --> 45:34.720 ‫اون منو شب‌ها بیرون می‌بره 45:34.720 --> 45:37.320 ‫میخواد بهم جایی رو که تو پراگ ‫احساس خوبی داره، 45:37.320 --> 45:39.040 ‫نشون بده 45:50.080 --> 45:52.800 ‫زدنک به من میگه: ‫پستچی متعلق به خانواده‌ست 45:52.800 --> 45:57.080 ‫اون تو خانواده ماست، ما آدم‌های ضعیفی که ‫بالاخره یه خونه پیدا کردیم 46:00.440 --> 46:01.520 ‫توی تی‌کلاب 46:25.440 --> 46:27.240 ‫اینجا با اِوا آشنا شدم 46:30.160 --> 46:33.960 ‫اسم مستعارش توت‌فرنگیه ‫اون تو یه شیرینی‌پزی کار می‌کنه 46:34.960 --> 46:37.120 ‫اون یه بچه از تیمارستانه 46:41.040 --> 46:46.840 ‫نوشیدنی سحرگاهم همدم همیشگی‌ام، 46:55.720 --> 47:00.000 ‫زندگی، تندتر از چیزی که فکرشو میکنم ‫میگذره و چیزی رو درک نمیکنم 47:03.120 --> 47:06.160 ‫تنها راه زنده موندن، ‫عکس گرفتنه 47:23.880 --> 47:25.960 ‫جهان روز و شب، ‫دو روی یک سکه‌ان که 47:26.360 --> 47:28.400 ‫بر دوشم سنگینی می‌کنن 47:28.920 --> 47:33.440 ‫پوچی‌ای که در محدودهٔ تنگ واقعیتِ ‫استبدادی در حال فروپاشی است 47:35.040 --> 47:38.000 ‫دارم عمرم رو کاملاً هدر میدم 48:01.960 --> 48:03.800 ‫رفیق گورباچف، ‫به پراگ خوش آمدید 48:03.840 --> 48:05.840 ‫دارم عکس‌ها رو بزرگ می‌کنم، 48:05.840 --> 48:11.760 ‫و ناگهان چهره کج و معوج، ‫صورت ناعادلانه سوسیالیسم واقعی رو می‌بینم 48:35.600 --> 48:40.360 ‫میشال یه نویسنده‌ست ‫یه یهودی، یه خارجی 48:40.360 --> 48:42.560 ‫حرفهای غیرعادی میزنه 48:45.480 --> 48:50.440 ‫برلین منتظرته تا یه زندگی جدید رو شروع کنی ‫من به خیلی‌ها تو این زمینه کمک کردم 48:55.760 --> 48:59.320 ‫اما من نمی‌خوام مهاجرت کنم ‫میخوام قانونی برم 48:59.680 --> 49:05.320 ‫پس باید یه شوهر قلابی پیدا کنم، ‫بهش پول بدم، با مقامات مبارزه کنم، 49:05.320 --> 49:07.040 ‫و خداحافظ 49:12.360 --> 49:17.120 ‫دارم به فرانتیا درباره برنامه‌هام میگم ‫دعوا می‌کنیم و داد می‌زنیم 49:18.280 --> 49:22.160 ‫در نهایت، فرانتیا تسلیم میشه ‫و با طلاق موافقت می‌کنه 50:03.520 --> 50:06.360 ‫امشب اتفاق عجیبی افتاد 50:07.640 --> 50:11.800 ‫جسد یکی از بازدیدکننده‌های تی‌کلاب، ‫چند خیابون اونورتر پیدا شد 50:12.440 --> 50:13.960 ‫کسی اونو کشته 50:16.600 --> 50:18.720 ‫پلیس می‌دونه که من عکس دارم 50:20.080 --> 50:23.680 ‫می‌خوان ببیننشون، شناسایی کنن ‫که کی اونجا بوده، 50:23.680 --> 50:24.960 ‫و شاهد پیدا کنن 50:35.480 --> 50:38.600 ‫من دو رول فیلم با نوردهی زیاد ‫همراه خودم دارم 50:39.440 --> 50:41.640 ‫از توشون ‫زیاد چیزی قابل دیدن نیست 50:43.520 --> 50:46.200 ‫من با وجدان راحت ‫اون‌ها رو تحویل می‌دم 50:46.200 --> 50:48.400 ‫اونا نمی‌تونن به کسی آسیب بزنن 50:52.560 --> 50:55.120 ‫فقط الانه که متوجه می‌شم 50:55.120 --> 50:58.680 ‫که عکس‌های من می‌تونن ‫یه سلاح خطرناک تو دست پلیس باشن 50:58.680 --> 51:01.440 ‫می‌تونه همه ما رو تو خطر بندازه 51:03.480 --> 51:05.880 ‫من دیگه نمی‌تونم تو تی-کلاب عکس بگیرم 51:21.200 --> 51:24.160 ‫امروز، ‫میشال بالاخره از برلین رسیده 51:25.000 --> 51:28.400 ‫اون منو به شوهر قلابیم، ‫هگلر معرفی می‌کنه 52:04.560 --> 52:06.840 ‫کرستین هم از برلین می‌رسه 52:07.480 --> 52:09.400 ‫بیشتر از همه اونو دوست دارم 52:28.800 --> 52:33.040 ‫کرستین آشپزخونه رو تمیز می‌کنه ‫و بعد کوکی می‌پزه 52:33.680 --> 52:36.080 ‫یهو همه چی رو هوا رفت 53:10.960 --> 53:14.320 ‫بعدش دیگه هیچوقت ‫شوهر قلابی‌م هگلر رو قرار نیست ببینم 53:15.320 --> 53:19.320 ‫اما در عوض، ‫یه مجوز سفر تو جیبم دارم 53:50.240 --> 53:52.840 ‫ماه آوریله و من بالاخره دارم میرم 53:55.080 --> 53:57.920 ‫دارم زندگیم رو ‫با یه زندگی جدید عوض می‌کنم 53:58.560 --> 54:00.160 ‫دارم شروع می‌کنم 54:01.840 --> 54:04.960 ‫ممکنه یه قدم تو دنیای تُهی باشه، ‫اما یه قدم رو به جلوئه، 54:04.960 --> 54:07.040 ‫نه ایستادن سر جای قبلی 54:30.600 --> 54:31.680 ‫دیوار 54:34.880 --> 54:38.200 ‫۱۶۵ کیلومتر بتن در طول مرز 54:38.200 --> 54:41.160 ‫منو از دنیای شرقی جدا می‌کنه 54:43.320 --> 54:46.880 ‫تو یه محیط کاملاً جدید، ‫باید بفهمم که کی هستم 55:14.560 --> 55:19.000 ‫کرستین از طریق یه دوست ‫یه آپارتمان برام پیدا می‌کنه و من سپاسگزارم، 55:19.800 --> 55:21.920 ‫حداقل تا وقتی که اونو ببینم 55:41.240 --> 55:46.000 ‫برای اولین بار تو عمرم، ‫به موسیقی کلاسیک گوش می‌دم و احساس خوبی دارم 56:09.680 --> 56:12.240 ‫تو هفته‌های اول، ‫مبارزه می‌کنم 56:12.920 --> 56:15.280 ‫به عنوان یه عکاس، ‫اینجا هیچی نیستم 56:16.320 --> 56:23.160 ‫تبلیغ من تو روزنامه ‫فقط افراد علاقه‌مند به عکس‌های باز رو جذب می‌کنه 56:37.320 --> 56:40.760 ‫خوشبختانه، دوست کرستین ‫برام یه کار پاره وقت پیدا می‌کنه 56:42.000 --> 56:44.520 ‫به جای اون، ‫سینما رو تمیز می‌کنم 56:57.480 --> 56:59.560 ‫امروز بعد از کار اینجا نشستم، 56:59.560 --> 57:03.280 ‫اشکام روی صورتم جاری می‌شه ‫و احساس غم غیرقابل تحملی دارم 57:05.960 --> 57:09.120 ‫منطق سیستم سرمایه‌داری ‫برام نامفهومه، 57:09.800 --> 57:13.240 ‫نمی‌فهمم کارا چطور انجام میشه، ‫چطور یکی کار پیدا می‌کنه، 57:13.240 --> 57:16.000 ‫چطور یکی با ساختار ترکیب می‌شه 57:17.680 --> 57:20.240 ‫همه چیز اینجا کاملاً متفاوته 57:36.480 --> 57:39.120 ‫با یه خماری وحشتناک بیدار شدم 57:39.920 --> 57:44.680 ‫لیبوشه، تولدت مبارک، ‫آرزوی بهترین‌ها را برای تو 57:46.880 --> 57:50.320 ‫صبح، یه کارت پستال خریدم ‫تبلیغ کفشه 57:55.640 --> 57:59.480 ‫من مثل یه حلزون گوشه‌گیرم ‫چون جایی برای رفتن ندارم 58:06.720 --> 58:07.960 ‫سی و سه سالمه 58:10.280 --> 58:13.440 ‫یه سن بحرانی برای زن‌ها، ‫اینو جایی خوندم 58:14.120 --> 58:18.120 ‫تو این سن، زن‌ها به‌طور خاصی ‫مستعد تصادف هستن 58:31.200 --> 58:35.240 ‫شب‌ها با احساس بدبختی ‫تو خیابون‌ها سرگردون می‌شم 58:51.120 --> 58:57.120 ‫از خودم وقتی که اخم کردم ‫و یه بنز تو پیاده‌رو، عکس گرفتم 59:02.640 --> 59:05.920 ‫صبح داشتم دوچرخه سواری می‌کردم، ‫و یهو تصادف 59:17.000 --> 59:20.040 ‫تو بیمارستان دراز کشیدم، ‫تقریباً زنده نیستم 59:20.640 --> 59:24.240 ‫مچ پام شکسته، ‫پیچ و مهره تو استخونامه 59:25.960 --> 59:30.120 ‫دیروز، از یه بنز ‫مثل اون چیزی که بعداً بهم زد عکس گرفتم 59:37.560 --> 59:40.040 ‫با سه تا پیرزن اینجا دراز کشیدم 59:40.920 --> 59:44.560 ‫پیرترینشون تو یه تقلای غم‌انگیز بود 59:45.000 --> 59:49.840 ‫می‌خواست لباس سفید بپوشه ‫اما موفق نشد 59:51.160 --> 59:54.960 ‫تو تخت دراز کشیده، غمگین به نظر می‌رسه، ‫انگار چیزی رو گم کرده 59:56.520 --> 59:58.640 ‫پیر بودن ‫خیلی غم‌انگیزه 01:00:11.160 --> 01:00:12.840 ‫بعد کِرستین سر و کله‌ش پیدا شد 01:00:14.280 --> 01:00:18.080 ‫اون منو و کل تخت رو با هم ‫برد بیرون تو راهرو 01:00:19.320 --> 01:00:21.560 ‫تو این گرما احساس می‌کنم که ‫زیر دوش آب داغم 01:00:37.240 --> 01:00:40.000 ‫الان با عصا راه میرم، ‫پس می‌تونم تو خونه باشم 01:00:58.280 --> 01:01:02.480 ‫استخون پام جوش خواهد خورد، ‫اما دل شکسته‌ام هرگز 01:01:03.560 --> 01:01:06.680 ‫از جام افتادم ‫اما عجله‌ای ندارم بلند شم 01:01:12.480 --> 01:01:16.800 ‫ساعت‌ها تو آینه به خودم خیره می‌شم ‫و تلاش می‌کنم بفهمم آیا هنوز خودم هستم؟ 01:01:17.880 --> 01:01:20.520 ‫نیاز دارم تا از وجود و هستی‌ام ‫اطمینان حاصل کنم 01:01:21.400 --> 01:01:26.920 ‫به دنبال نشونه‌ای هستم که ثابت کنه ‫اینجا هستم، زنده‌ام و محو نشده‌م 01:01:37.840 --> 01:01:39.960 ‫کرستین بهم پیشنهاد کار میده 01:01:40.840 --> 01:01:43.400 ‫باید برم مهمونی میشال 01:01:46.360 --> 01:01:51.080 ‫باید عصر رو ‫با همه این آدمای موفق و خوشگل 01:01:51.080 --> 01:01:52.840 ‫که دنیا رو اداره می‌کنن بگذرونم 01:01:56.360 --> 01:02:00.000 ‫کرستین میخواد یه بسته از آمستردام براش بیارم 01:02:02.080 --> 01:02:05.600 ‫میشال ناراحته چون میخواد ‫منو برای این بسته بفرسته، 01:02:05.600 --> 01:02:08.240 ‫چون ممکنه تو مرز منو بگیرن 01:02:09.640 --> 01:02:12.480 ‫فهمیدم که تو بسته ‫کوکائین هست 01:02:14.960 --> 01:02:17.320 ‫فکر می‌کردم دوستای هم هستیم 01:02:19.840 --> 01:02:21.760 ‫ناامیدکننده‌ست 01:02:37.960 --> 01:02:39.000 ‫دیوار 01:02:41.360 --> 01:02:43.240 ‫دیوارِ همیشه حاضرْ 01:02:43.240 --> 01:02:47.120 ‫دیواری از بتن در بیرون ‫و دیواری از اندیشه در درون 01:02:48.360 --> 01:02:53.800 ‫این سردرگمی، این شکِ مداوم که آیا ‫در قفس هستم یا بیرون از اون 01:03:09.120 --> 01:03:13.080 ‫تنها کسی که ‫می‌تونم بهش مراجعه کنم کاتسوکیه 01:03:42.440 --> 01:03:45.720 ‫تو چند دقیقه دیگه ‫بالاخره کاتسوکی رو می‌بینم 01:03:50.520 --> 01:03:53.480 ‫باید روی چیزی که می‌خوام تمرکز کنم 01:04:07.920 --> 01:04:10.800 ‫کاتسو منو به آدم‌های مهم معرفی می‌کنه 01:04:12.200 --> 01:04:18.240 ‫علاقه خانم میناکو سطحیه، ‫اون فقط به باشگاه تی توجه می‌کنه 01:04:18.880 --> 01:04:21.880 ‫کیفیت عکس‌های من ثابت نیست 01:04:26.400 --> 01:04:28.600 ‫ملاقات با ایشیهارا 01:04:28.600 --> 01:04:32.680 ‫عکس‌های من خیلی خوبن، ‫اما اصیل نیستن 01:04:33.760 --> 01:04:38.800 ‫می‌تونم ترکیب‌های منحصر به فردی بسازم، ‫اما حرف زیادی برای گفتن ندارم 01:04:39.360 --> 01:04:42.480 ‫مخصوصاً از دیدگاه دلال هنری 01:04:49.480 --> 01:04:54.880 ‫حدس می‌زنم باید بپذیرم که ‫کارم هنوز شناخته نشده 01:05:06.720 --> 01:05:08.240 ‫اصالت 01:05:08.600 --> 01:05:13.040 ‫اصالت اصالتی که آدم رو ‫به افراط و تفریط می‌کشونه 01:05:13.040 --> 01:05:15.960 ‫و باعث میشه ‫کارهای عجیب و غریب انجام بده 01:05:17.080 --> 01:05:22.360 ‫عکاسی قطعا پیام داره، ‫اما من به دنبال ثبت سادگی‌ها هستم 01:05:23.080 --> 01:05:26.160 ‫شهرت، هدفی نیست که ‫منو به حرکت وا داره 01:06:11.840 --> 01:06:14.280 ‫امروز، ‫یه جلسه با آقای سایتو داریم 01:06:18.320 --> 01:06:22.120 ‫اون میخواد که من ‫از کلکسیونش عکس بگیرم، 01:06:22.440 --> 01:06:24.680 ‫به یه روش غیرمعمول، ‫با خلاقیت شخصی خودم 01:06:47.800 --> 01:06:52.600 ‫پرت کردن یه پیراهن گرون‌قیمت تو شن، ‫برای همه جالب به نظر میاد 01:06:53.640 --> 01:06:58.080 ‫عکس موفقیت آمیزه ‫و من دوباره احساس اعتماد به نفس می‌کنم 01:07:03.480 --> 01:07:08.280 ‫تو یه استودیو، برخلاف هر استودیویی که تا حالا دیدم، ‫همه بهم خیره می‌شن، 01:07:08.280 --> 01:07:10.600 ‫منتظر دستور من هستن 01:07:12.360 --> 01:07:14.200 ‫نباید این رو خراب کنم 01:07:47.600 --> 01:07:51.520 ‫مامان عزیز، ‫من خیلی خسته‌ام، اما خوشحالم 01:07:52.320 --> 01:07:56.080 ‫عکس‌های من ‫تو خیلی از مجله‌های معتبر 01:07:56.080 --> 01:07:59.040 ‫مانند اِج، بروتوس، پاپای چاپ شدن 01:08:01.760 --> 01:08:06.120 ‫اون چیزی که تو این مدت کوتاه به دست آوردم ‫باورنکردنیه 01:08:06.600 --> 01:08:09.560 ‫ده هزار کیلومتر دور از خونه 01:08:15.440 --> 01:08:19.880 ‫خوشحالم که اینجا هستم، ‫اما در عین حال خیلی احساس تنهایی می‌کنم، 01:08:19.880 --> 01:08:23.080 ‫بین همه این ژاپنی‌ها که نمی‌فهممشون 01:08:40.600 --> 01:08:44.320 ‫برام آرزوی موفقیت کن ‫من قراره فردا از ری کاواکوبو عکس بگیرم 01:08:44.680 --> 01:08:48.320 ‫یکی از معروف‌ترین طراح‌های ژاپنه 01:08:52.880 --> 01:08:57.440 ‫برند مد او، کوم دو گارسون، از نیویورک تا پاریس فروشگاه دارد 01:08:57.440 --> 01:08:59.480 ‫و در مجله ووگ تبلیغ می‌کنند 01:09:05.800 --> 01:09:09.400 ‫وقتی داشتم بهت می‌نوشتم، ‫یه تماس تلفنی از مجله پاش دریافت کردم 01:09:09.400 --> 01:09:13.040 ‫دقیقاً همون عکاسی پرخرج و باشکوهیه که ‫انتظارش رو داشتم 01:09:13.680 --> 01:09:17.320 ‫این همیشه آرزوی پنهانی من بود ‫و یه بهانه برای یه جشن بزرگ 01:09:56.960 --> 01:09:59.680 ‫حالا که اینجا هستم، ‫چیکار کنم؟ 01:10:01.120 --> 01:10:05.440 ‫خیلی موفق بوده، ‫کاتسو هم همین نظر رو داره 01:10:06.960 --> 01:10:10.880 ‫مردم از کارم خوششون میاد، ‫اما من خوشحال نیستم 01:10:12.240 --> 01:10:14.960 ‫این عکس‌ها ‫بازتابی از شخصیت من نیستن 01:10:16.520 --> 01:10:22.080 ‫یه شغلی دارم که یه زندگی مناسب رو فراهم می‌کنه، ‫اما کاملاً تجاریه 01:10:24.440 --> 01:10:26.320 ‫آیا این چیزیه که می‌خوام؟ 01:10:35.560 --> 01:10:40.160 ‫از دور، ‫برلین یه جای مثبت به نظر میاد 01:10:40.160 --> 01:10:43.160 ‫که می‌تونم چیزهای جدید رو امتحان کنم ‫و دوباره شروع کنم 01:10:45.040 --> 01:10:46.720 ‫دلم میخواد برگردم 01:11:43.520 --> 01:11:46.360 ‫دارم عکس‌های توکیو رو ظاهر می‌کنم 01:11:48.440 --> 01:11:51.320 ‫تکه‌هایی از زندگی، ‫هیچ اطلاعاتی 01:11:52.080 --> 01:11:55.080 ‫فقط یه حسی که باید اونو ثبت کنم 01:12:04.560 --> 01:12:08.600 ‫شجاعت و اعتماد به نفس ‫وقتی شروع کنی میاد 01:12:11.520 --> 01:12:14.200 ‫بالاخره، ‫فقط برای خودم عکس می‌گیرم 01:12:15.040 --> 01:12:17.200 ‫تصاویر خودم رو خلق می‌کنم 01:12:44.520 --> 01:12:46.480 ‫یه کار جدید پیدا کردم 01:12:53.480 --> 01:12:57.000 ‫یه خدمتکار هتل هستم و ‫مشکلی باهاش ندارم 01:13:04.520 --> 01:13:09.440 ‫با وجود تمیز کردن پله‌ها، ‫من هنوز یه عکاسم 01:13:10.760 --> 01:13:12.440 ‫شاید حتی بیشتر 01:13:17.760 --> 01:13:22.080 ‫دوربین یه ابزار جهت‌یابیه، ‫بهم کمک می‌کنه تا به خودم برگردم 01:13:24.560 --> 01:13:29.000 ‫این چیزیه که الان بیشتر از همه نیاز دارم، ‫کشفِ خود واقعیم 01:14:18.920 --> 01:14:21.920 ‫چیزی که الان داره رخ میده ‫خیلی احساسیه 01:14:24.120 --> 01:14:29.080 ‫هزاران نفر از همه نوع، به‌طور آنی ‫شهر رو تصرف می‌کنن 01:14:30.200 --> 01:14:32.920 ‫انگار جنگ تموم شده 01:14:52.920 --> 01:14:58.440 ‫چکش‌های انقلابیون ‫دیوار غول‌پیکر رو تو چند هفته خراب کردن 01:15:01.040 --> 01:15:04.960 ‫دیوار برلین فروریخت و ‫دوران بی‌انتهاش تموم شد 01:15:12.440 --> 01:15:14.600 ‫تو نوامبر به سمت پراگ می‌روم، 01:15:14.600 --> 01:15:17.920 ‫جایی که موج دومینوهای افتاده نیز ‫به اونجا رسیده 01:15:21.680 --> 01:15:23.960 ‫میخوام بخشی از این تغییر باشم 01:15:33.160 --> 01:15:35.840 ‫هوشیار باش ‫هنوز تموم نشده 01:15:35.840 --> 01:15:38.680 ‫پایان حکومت تک‌حزبی نزدیکه 01:15:40.000 --> 01:15:42.840 ‫این طعم دموکراسی اوناست 01:15:55.560 --> 01:15:58.640 ‫حالا نوبت توست 01:15:58.640 --> 01:16:01.920 ‫تا ابد در اعتصاب است STB 01:16:01.920 --> 01:16:05.040 ‫فریب نمی‌خوریم 01:16:06.640 --> 01:16:08.560 ‫انحصار حزب کمونیست به پایان رسید 01:16:11.200 --> 01:16:15.920 ‫باتوم‌ها نمی‌تونن ما رو خاموش کنن 01:16:16.920 --> 01:16:23.040 ‫در میان لرزش‌های روزانه تظاهرات، ‫در فضای انتظار سرشار از شادی، 01:16:24.040 --> 01:16:25.520 ‫با ماگدا دیدار می‌کنم 01:16:54.720 --> 01:16:57.440 ‫به برلین برمی‌گردم، ‫پاره پاره شده 01:16:58.200 --> 01:17:02.760 ‫احساساتی رو حس می‌کنم که نمی‌شناسمشون، ‫شدت و قدرتی که هیچوقت قبلاً حس نکردم 01:17:04.440 --> 01:17:09.840 ‫دیروز، فکر می‌کردم از زندگیم خوشم میاد ‫که همیشه اینجوری بمونه 01:17:22.200 --> 01:17:27.280 ‫تو برلین به تنهایی عادت کردم، ‫و حالا همه چیز تغییر کرد 01:17:35.000 --> 01:17:37.880 ‫ما تقریباً هیچ چیزی رو نتونستیم به هم بگیم 01:17:37.880 --> 01:17:40.560 ‫روزهای آخر ‫تلفنی با هم حرف زدیم 01:17:42.280 --> 01:17:45.560 ‫می‌خوایم با هم کار کنیم، ‫اما ماگدا ازدواج کرده 01:17:45.800 --> 01:17:49.760 ‫براش راحت نیست که همه چیز رو ‫برای من فدا کنه 01:18:01.160 --> 01:18:05.360 ‫هنوز می‌تونم همه چیز رو ‫از اولین دیدارم یادم بیارم 01:18:05.560 --> 01:18:10.640 ‫اما اگه تصاویر شروع به محو شدن کنن، ‫ماگدا رو با خودشون ببرن چی؟ 01:18:23.920 --> 01:18:25.760 ‫این باعث میشه ‫احساس خوبی داشته باشم 01:18:27.280 --> 01:18:30.080 ‫برای اولین بار تو عمرم، ‫همه چیز روشنه 01:18:30.840 --> 01:18:32.480 ‫سریع تصمیم می‌گیرم 01:18:34.960 --> 01:18:39.000 ‫و برمی‌گردم به جایی که ‫قبلاً نیاز داشتم ازش ناپدید شم 01:18:43.880 --> 01:18:44.960 ‫خونه 01:19:17.920 --> 01:19:19.600 ‫دارم دوباره شروع می‌کنم 01:19:21.120 --> 01:19:23.920 ‫بارها و بارها، ‫به خودم نگاه می‌کنم 01:19:24.640 --> 01:19:28.520 ‫تمام عمرم، ‫تجربیات شخصی خودم رو مستند می‌کنم 01:19:29.680 --> 01:19:32.760 ‫دارم سعی می‌کنم بفهمم که ‫چی تو سرم می‌گذره، 01:19:33.640 --> 01:19:35.600 ‫چه اتفاقی برام میفته؟ 01:21:38.440 --> 01:21:44.040 ‫همیشه از خودم می‌پرسم که ‫من واقعاً کی هستم؟ 01:21:50.840 --> 01:21:58.800 ‫من اون چیزی نیستم که می‌خواستم باشم 01:21:59.824 --> 01:22:04.824 www.Doostihaa.com